De status van een origineel Brits stijlicoon

2 min read

Poloshirts van Fred Perry maken al decennia lang deel uit van de Britse jeugdcultuur. Zijn ontwerper wilde gewoon goede tenniskleding verkopen.
De lange geschiedenis startte reeds in jaren vijftig begon met de mods ,een subcultuur in de Britse arbeidersklasse, die het merk op de markt zette. Decennia daarna werd de stijl voortgezet door de modebewuste fans van uiteenlopende muziekstijlen als Ska, Reggae en Britpop en de bijbehorende bands zoals The Who, The Jam of Blur.

Het merk met de lauwerkrans

De Brit Fred Perry won van 1934 tot 1936 driemaal op rij het Wimbledon-toernooi. Dit werd het hoogtepunt van een uiterst onwaarschijnlijke carrière, aangezien Perry uit een arbeidersklasse kwam die niet bepaald geliefd was op tennisbanen.

Na het einde van zijn carrière werd duidelijk dat hij een grondig gevoel voor stijl had: hij begon te spelen in witte poloshirts. Zijn Franse tegenhanger, René Lacoste, ontdekte het een paar jaar eerder voor tennis.
Als onderscheidend kenmerk kregen Perry’s shirts de geborduurde lauwerkrans, een herinnering aan zijn toernooizeges. In 1952 startte Fred Perry uiteindelijk zijn eigen modebedrijf. Het hoofdkantoor is nog steeds gevestigd in Covent Garden, in het centrum van Londen.

De ultieme stijlvolle allrounder

Elk jaar haalt Fred Perry nog steeds 80 procent van zijn omzet uit poloshirts. Het item blijft een klassieker voor elke casual of chique gelegenheid met korte of lange mouwen. Elk seizoen worden de klassiekers teruggestuurd naar de winkels: het poloshirt, het Harrington-jack, de trui met V-hals. Het zijn precies deze producten die muzikanten zoals Alex Turner willen dragen, die eruit zien als een reïncarnatie van de originele mod.

Naast de muzikanten die de traditie levend houden, dragen trendsetters tegenwoordig de dure designerlijnen, en op de tennisbanen zie je nog steeds mannen die het shirt naar zijn oorspronkelijke bedoeling terugbrengen.